Bij het Natuurkunde lokaal gebeurt het

Eerst waren het er een paar, maar de laatste tijd worden het er steeds meer. Op dit moment komen er elke pauze zo’n acht leerlingen naar het Natuurkunde lokaal toe. Ze werken zelfstandig aan moeilijk opdrachten en overleggen met elkaar over een goede strategie. Als een opdracht niet lukt geeft dat zoveel energie dat ze het nog een keer gaan proberen, net zo lang tot het wel lukt. Soms roepen ze me “Meester moet u eens kijken, ik kan het nu echt goed”. Zo af en toe is de energie wat minder. Misschien door een rondje hardlopen bij gym, of een lastige wiskunde les ervoor. Ze gaan dan een stapje terug. Zoeken opdrachten die makkelijker zijn of die ze eerder al gemaakt hebben maar nog niet helemaal in de vingers hebben. “Ja meester ik kan dit al wel, maar ik ben een beetje moe”.

Als ik wat langer naar ze kijk zie ik dat ze genieten van de vrijheid bij hun werk. Ze verkennen dingen wanneer zij dat willen, ze falen continu maar worden daar niet opstandig van, ze worden vrolijk als ze het beter doen dan de anderen. Ze overleggen de hele tijd, reguleren hun inspanning en laten hun inspanning niet afhangen van anderen. Kortom: ze zijn super gemotiveerd om aan de slag te zijn en goede resultaten te halen. Heerlijk.

En dan gaat de bel. De game wordt afgesloten. De telefoon verdwijnt in hun kontzak. De leerlingen gaan op weg naar de volgende les. Om te doen wat de docent van ze vraagt, of ze daar nu aan toe zijn of niet. In een tempo dat zelden klopt bij hun eigen ontwikkeling. Was het maar weer pauze.

Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s